Tark

من و تو هردو توو اسارتیم من اسیر یه سر تو اسیر یه دست من و تو هردو بدون تصمیم من و تو هردو حاضر تقدیر دل به من نبند من یه روزی تو باغم یه روز زیر شونه م یه روزی آزادم تقدیرم این بود نگاهم کنی هی بلند شم و تو کوتاهم کنی کندی نکن کار تو بُریدنه نترس کار من دوباره روییدنه اگه نبُری و دم از جنگ بزنی شاید یه گوشه توو انبار زنگ بزنی این منم یه آه زندونی سر یه روز سیاه یه روز سفید یه روز مرگ صدای دستای آهنیت رسید به گوشم وقتی اومدم بیرون از زیر تل سر آزادی چه بی تضمینی توو این سلولای تو در توی بیماریات زندونیا ، زندونبان زندونیای زندونبان زندونیام آخ آزادی بی تضمینی توو این سلولای تو در توی بیماریات زندونیا ، زندونبان زندونیای زندونبان زندونیام زیر تل کنار باقی موها توو آرامش الکی چروکیدم دستام سپر سرم شد بود اما زیر این سنگر دروغی پوسیدم من یه تار مو پُر از ترک مرفین تل تن به حقیقت، فردا قیچی دادم تویی همون قیچی خسته از بُریدن پُر از فریاد نمیخوام قیچی باشم من و تو هردو توو اسارتیم من و تو هر دو زخمی عادتیم شاید با بُریدنات بیمه شم توی آینه ی تکرارت دیده شم اما واسه من یه راه دیگه هست شاید سکوت شاید ریزشم این سکوت آغاز آزادیه باید بتونم بیخیال این ریشه شم یا که توی دست باد مسموم نیوفتم آخ که رهایی حیقیتی نیست من و تو طبیعتمون مخالف هم ِ قرارمون اونجا که طبیعتی نیست آزادی چه بی تضمینی توو این سلولای تو در توی بیماریات زندونیا ، زندونبان زندونیای زندونبان زندونیام آخ آزادی بی تضمینی توو این سلولای تو در توی بیماریات زندونیا ، زندونبان زندونیای زندونبان زندونیام