Peykan

یه پیکان قراضه،کنار اتوبان داره خواب میبینه یه پیکان بی چرخ که بازم تو رویاش،پره سرنشینه غرورش شکسته،به جای چراغاش دو تا حفره مونده کی میدونه اونو،زمونه چه جوری تا این جا کشونده چه راهایی رفته،چه روزایی داشته چه چیزایی دیده،با ترمز گرفتن چه خط و نشونا،رو جاده کشیده عجب خاطراتی،تو مغز فلزیش دارن رژه میرن نمیذاره هرگز،که این دلخوشی ها تو قلبش بمیرن چه روزا تنشو با گل ها پوشوندن،برای عروسی چه شب ها تن اون تو جاده شده یه،اتاق خصوصی چه قدر بچه ها رو،رسونده دبستان زیرِ برف و بارون تو چه کوچه هایی،سرک میکشیده به فرمان فرمون چقدر روبرو رو،میدیده مبادا یه گربه تلف شه چقدر غصه داشته که تو پمپ بنزین گرفتار صف شه واسه هم مدل هاش چه بوقای کشدار که تو سینه داشته از این پاسبوناو،برگ جریمه چقدر کینه داشته حریص یه جاده س از اینجا تا رویا،بدون توقف نه از شب میترسه نه از شیب دره نه حتی تصادف یه پیکان قراضه س ولی توی رویاش،هنوزم جوونه خیالش میتونه،بازم توی جاده یه کله برونه خیالش هنوزم،موتور مونده باقی تو صندوق سینه یه پیکان قراضه کنار اتوبان داره،خواب میبینه