Bade Raftanet

بعد رفتنت عزیزم بس که تنهایی کشیدم قامتم خمیده از بس عشقتو به دوش کشیدم تو غم بی همزبونی هی میکشتم لحظه هامو روی برگ های شعرم خالی کردم عقده هامو خاطرت جمع هرجا باشی توی غربت یه کسی هست خاطراتت زندگیشه،اون غریبه خاطرت هست اون که تو هفت آسمونش یه ستاره هم نداره اون منم که دلخوشی شه گل من کسی رو داره مثل دیگرون نبودم سر راهتو نبستم میدونستم نمیایو چشم به جاده ها نشستم خاطرت جمع،تو دل من تو حسابت پاکه پاکه این خطای دل من بود اون که افتاده به خاکت تو روزایی که نبودی نمیدونی چی کشیدم صبح تا شب زخم زبون از هر غریبه ای شنیدم گل من سرت سلامت تو که خوش باشی غمم نیست این همیشه آرزومه پس دلیل ماتمم نیست دیگه از گریه گذشته به جنون کشیده کارم تو که خوشبختی عزیزم دیگه غصه ای ندارم