Bi Hamzaban

هر دمی چون نی از دل نالان شکوه ها دارم روی دل هر شب تا سحرگاهان با خدا دارم هر نفس آهی است کز دل خونین لحظه های عمر بی سامان میرود سنگین اشک خون آلوده ام دامان میکند رنگین به سکوت سرد زمان به خزان زرد زمان نه زمان را، درد کسی نه کسی را درد زمان بهار مردمی ها دی شد زمان مهربانی طی شد آه از این دم سردی ها خدایا آه از این دم سردی ها خدایا نه امیدی در دل من که گشاید مشکل من نه فروغ روی مهی که فروزد محفل من نه همزبان درد آگاهی که ناله ای خرد با آهی داد از این بی دردی ها خدایا داد از این بی دردی ها خدایا نه صفایی ز دمسازی به جام می نه صفایی ز دمسازی به جام می که گرد غم زدل شوید که بگویم راز پنهان که چه دردی دارم بر جان وای از این بی همرازی خدایا وای از این بی همرازی خدایا وه که به حسرت عمر گرامی سر شد همچو شراری از دل آذر بر شد و خاکستر شد یک نفس زد و هدر شد یک نفس زد و هدر شد روزگار من به سر شد چنگی عشقم راه جنون زد مردم چشمم جامه به خون زد، یارا دل نهم ز بی شکیبی با فسون خود فریبی چه فسون نا فرجامی به امید بی انجامی وای خدایا از این افسون سازی خدایا وای خدایا از این افسون سازی خدایا