Goriz

من بیهوده میخواهم از یاد تو بگریزم ای همه هستی من، از مهر تو لبریزم تو دریای من هستی هرگز از خود مرانم من سالی غریبم باید با تو بمانم بی تو چون کویر تشنه آبم بر موج هستی چون حبابم بی قرارمو بیتابم بی تو چون کتاب بسته ای هستم شاخه شکسته ای هستم عابر خسته ای هستم من بیهوده میخواهم از یاد تو بگریزم ای همه هستی من، از مهر تو لبریزم تو دریای من هستی هرگز از خود مرانم من سالی غریبم باید با تو بمانم بی تو چون کویر تشنه آبم بر موج هستی چون حبابم بی قرارمو بیتابم بی تو چون کتاب بسته ای هستم شاخه شکسته ای هستم عابر خسته ای هستم