Parandeyeh Mohajer

ای پرنده ی مهاجر ای پر از شهوت رفتن فاصله قد یه دنیاست بین دنیای تو و من تو رفیق شاپرک ها من تو فکر گله مونم تو پی عطر گل سرخ من حریص بوی نونم دنیای تو بی نهایت همه جاش مهمونی نور دنیای من یه کف دست رو سقف سرد یک گور من دارم تو آدمک ها میمیرم تو برام از پری ها قصه میگی من توی پیله ی وحشت میپوسم برام از خنده چرا قصه میگی کوچه پس کوچه ی خاکی در و دیوار شکسته آدمای روستایی با پاهایه پینه بسته پیش تو یه عکس تازست واسه آلبوم قدیمی یا شنیدن یه قصه از یه عاشق قدیمی برای من زندگیمه پره وسوسه پره غم یا مثل نفس کشیدن پر لذت دمادم ای پرنده ی مهاجر ای پر از شوق پریدن خستگی کوله بار روی رخ بت تن من مثل یک پلنگ زخمی پر وحشت نگاهم میمیرم اما هنوزم دنبال یه جور پناهم نباید مثل یه سایه زیر پاها زنده باشیم مثل چتر خورشید باید روی برج دنیا باشیم