Yavar Hamisheh Momen

ای به داد من رسیده تو روزهای خود شکستن ای چراغ مهربونی تو شب‌های وحشت من ای تبلور حقیقت توی لحظه‌های تردید تو شب رو از من گرفتی تو من رو دادی به خورشید اگه باشی یا نباشی برای من تکیه‌گاهی برای من که غریبم تو رفیقی جون‌پناهی یاور همیشه مؤمن تو برو سفر سلامت غم من نخور که دوریت برای من شده عادت ناجی عاطفه من شعرم از تو جون گرفته رگ خشک بودن من از تن تو خون گرفته اگه مدیون تو باشم اگه از تو باشه جونم قدر اون لحظه نداره که من رو دادی نشونم اگه مدیون تو باشم اگه از تو باشه جونم قدر اون لحظه نداره که من رو دادی نشونم وقتی شب، شب سفر بود توی کوچه‌های وحشت وقتی همسایه کسی بود واسه بردنم به ظلمت وقتی هر ثانیه شب طپش هراس من بود وقتی زخم خنجر دوست بهترین لباس من بود تو با دست مهربونی به تنم مرهم کشیدی برام از روشنی گفتی پرده شب رو دریدی یاور همیشه مؤمن تو برو سفر سلامت غم من نخور که دوری برای من شده عادت ای طلوع اولین دوست ای رفیق آخر من به سلامت سفرت خوش ای یگانه یاور من مقصدت هرجا که باشه هر جای دنیا که باشی اون ور مرز شقایق پشت لحظه‌ها که باشی خاطرت باشه که قلبت سپر بلای من بود تنها دست تو رفیق دست بی‌ریای من بود یاور همیشه مؤمن تو برو سفر سلامت غم من نخور که دوری برای من شده عادت