Ghorbat (Deklame)

به تو عادت کرده بودم ای، به من نزدیک تر از من ای حضورم از تو تازه ای نگاهم از تو روشن به تو عادت کرده بودم مثل گل برگی به شبنم مثل عاشقی به غربت مثل مجروحی به مرهم به تو عادت کرده بودم لحظه در لحظه عذابه یا که بد تر اضطرابه تجربه کردن مرگه این خودش یه انتخابه من در گریزم از من به تو عادت کرده بودم از سکوتو گریه ی شب به تو هجرت کرده بودم با گلو سنگو ستاره از تو صحبت کرده بودم خلوت خاطره هامو با تو قسمت کرده بودم به تو عادت کرده بودم کوچه لبریز سکوته خونه از خاطره خالی من پر از میل سوارم عشق من تو در، چه حالی به تو عادت کرده بودم ای به من نزدیک تر از من ای حضورم از تو تازه ای نگاه مست و روشن به تو عادت کرده بودم