Raaze Jonoon

همان لحظه که تیر از شب رها شد تمام قصه یک جا برملا شد من از اول سیه پوش تو بودم همه جای جهانم کربلا شد ای عقل که پرسیده ای از راز جنونم دیوانه ی لبخند کسی در دل خونم آن بی خبرم من که گرفتم خبر از عشق آن خانه به دوشم که درآورده سر از عشق یک دشت به اندازه ی پیچ و خم هستی یک دشت که افتاده بر آن دست چه دستی هرکس که در این راه دلش رفت سرش رفت با یک نظر دوست جهان از نظرش رفت هرکس که خدا را به خود آغشته نیاید هرکس که به دل گندم ری کشته نیاید پرسیدم از او در دلش آن لحظه چه ها بود چه ها بود گفت آن سر بر خاک خدا بود خدا بود خدا بود یک دشت به اندازه ی پیچ و خم هستی یک دشت که افتاده بر آن دست چه دستی هرکس که در این راه دلش رفت سرش رفت با یک نظر دوست جهان از نظرش رفت