Tehran Abadan

لب های تو با تلخ زبانی سرخ است قند است که با چای رفاقت دارد رک باش بگو هر چه که در دل داری تهران به آلودگی عادت دارد هر آیینه ای در دلِ من میبینی سنگی بزن و بشکن و بگذر اما هر دانه از این خرد شدن ها یک روز دینار به دینار غرامت دارد یک گله رمیده است در این دل بی تو یک منظره مُرده است در این تاریکی عکسم کن و با میخ به دیوار بکوب چون بیشتر از طاقچه طاقت دارد بگذار مثالی بزنم من بی تو فریادِ ترک خورده آبادانم دیوار به دیوار وجودم زخمی از رد گلوله و اثابت دارد شب باش مرا سنگ در آغوش بگیر خورشیدم و بی مرز فقط میتابم روز است که بی قاعده جریان دارد شب ثانیه به ثانیه ساعت دارد لب های تو با تلخ زبانی سرخ است قند است که با چای رفاقت دارد