Sangin

[ورس یک حصین] هی هی هی هی چه فازه سنگینی همه چی سفید سیاهه چیزی رنگی نی بازم من و یه جسم لش و بی حال دوباره رنگ پوست شده گچ دیوار وای انقدر کشیدم که نمیگیره خندم با چشم هام قفلم به این آتیش رو فندک یه اتاق تاریک با بوی دود گاهی چه بخت گندی داری تو جیب خالی نگو که هستیم رنگ مشابه من یه عمره رو صورتم خنده قاچاقه من مُردم پسر یه عقدم که سر تا پای مسیر رو همیشه خوردم به سنگ اگه که مردم حلال کنید آره تا الان ساختم ولی الان بریدم از خودم از همه از میز مَحکمه از فکر فردا ها که روی مغزمه [ورس دو صادق] من مردم یا زندم دقیق نمیدونم یه زمین خورده خاکی از دنیا به دورم بیخی زندگی شدم که پره پیچ و خمه رسیدم تهش کشیدم بیرون کل زیر و بمش اونقدر بالا ام که نمیتونم حرفی بزنم اونقدر میکشم تا بمیرم و دل نمیکنم گوشت نشد به تنم اونکه تا حالا خوردم باختم همونایی هم که تا حالا بردم ببین قانونشه فرصت هات رو پشت سر میذاری اون وقتی که تو رویاهات داری چشم هات رو میمالی ولش کن بابا بزا یه بار هم دنیا ببره قبل اینکه یکی تو رو 3 تا گل اون بزنه حسرت جفت پاهام واسه صاف وایستادن ببین چیه با وجدان خودم داستان دارم این رسم روزگاره مثل تن ماره میپیچه دور دو دست تو زندگیت ادامه داره