Dokhtare Falbin

نازنین دخترکی، دختر بانمکی، بی خبر از حال من با دو صد ناز و ادا، می‌کشد دست مرا، تا نگرد فال من قصه‌ی نو خواند از دفتر اقبال من دم زند از گردش روز و مه و سال من راز سربسته‌ی دل را ز کفم خواند خواند آن نکته که من دانم و او داند به لب آرد سخن ز عشق جان‌سوز من سر کند قصه‌ها ز بخت پیروز من دهدم مژده‌ی سرور بی‌پایان به زبان آورد نام رقیبان من گوید ایمن بود از فتنه‌ها جان من به تحمل شود هر مشکلم آسان دخترک خرسند، من از او خوشحال او پی دیدن فال، من اسیر خط و خال مهر او جویم دخترک خندان، نگهش بر من نگهم با نگهش، کم‌کم آید به سخن راز دل گویم رسانه آهنگ من خرسند از تعبیر او در دل بینم تقدیر او تقدیر من، تقدیر او به لب آرد سخن ز عشق جان‌سوز من سر کند قصه‌ها ز بخت پیروز من دهدم مژده‌ی سرور بی‌پایان به زبان آورد نام رقیبان من گوید ایمن بود از فتنه‌ها جان من به تحمل شود هر مشکلی آسان