Baale Fereshte

حتی تماشا تاراج تیشه است دیوار حاشا محتاج ریشه است دریا به دریا آینه باشیم بیش از همیشه بی كینه باشیم چون بهار ای نگار بگذر به گلشن گل بیار گل ببار، ای گل به دامن ای گل به دامن ای مه دوباره شب گریه بارست چشم ستاره شب زنده دارست مرهم سرشته است ای تیره بختان بال فرشته است گل بر درختان بال فرشته است شاخه درختان چون بهار ای نگار بگذر به گلشن گل بیار گل ببار ای گل به دامن ای گل به دامن آن چشمه جاری، آب حیات است وان گل كه داری شاخه نبات است گلگشت جنگل گلگشت دریاست دریا و ساحل چشم تماشاست بی گریه ابر گلشن نخندد بی گریه شمع روشن نخندد ای بر لب جو در دست بالا تشنه ست آهو جو را میالا چون بهار ای نگار بگذر به گلشن گل بیار، گل ببار ای گل به دامن ای گل به دامن