Baran

مستم از عشق چون شراب چند ساله ام دورم از تو همچو نامه ای مچاله ام باران آرام میزند به سقف خانه ام بی تو عمری است خسته از غم زمانه ام نشسته ای به جانم، امان از این دل چو قایقی که بی تو نشسته در گل تو آتشی کشیده ای به جان عاشقم مرو نشسته ای به جانم امان از این دل چو قایقی که بی تو نشسته در گل تو آتشی کشیده ای به جان عاشقم مرو بی تو هر شب آسمانی بی ستاره ام از تو دلخوش من به خنده ای دوباره ام ای کاش روزی با تو این دل هم سفر شود تا که بی عشق روزگار من به سر شود نشسته ای به جانم، امان از این دل چو قایقی که بی تو نشسته در گل تو آتشی کشیده ای به جان عاشقم مرو نشسته ای به جانم امان از این دل چو قایقی که بی تو نشسته در گل تو آتشی کشیده ای به جان عاشقم مرو