Parande Hay Ghafasi

پرنده های قفسی عادت دارن به بی کسی عمرشونو بی هم نفس کز میکنن کنج قفس نمی دونن سفر چیه عاشق در به در کیه هرکی بریزه شادونه فکر می کنن خداشونه یه عمره بی حبیبن با آسمون غریبن این همه نعمت اما همیشه بی نصیبن تو آسمون ندیدن خورشید چه نوری داره چشمه ی کوهِ مشرق چه راه دوری داره چه می دونن به چی میگن ستاره چه می دونن دنیا که یا بهاره چه می دونن عاشق میشه چه آسون،پرنده زیرِ بارون تو آسمون ندیدن خورشید چه نوری داره چشمه ی کوهِ مشرق چه راهِ دوری داره قفس به این بزرگی کاشکی پرنده بودم مهم نبود پریدن ولی برنده بودم فرقی نداره وقتی ندونی و نبینی غصه ت میگیره وقتی میدونیو میبینی