Banoo

به چه چیزی دل بستی من چه دارم جز هیچ قامتم تکیده و کوتاه است چهراه ام را چه بگویم بگذر بانو،بانو تو به که دل بستی که میان منو تو فاصله هاست تو درون تنگ اندیشه ی من جا نشوی ماهی قرمزو آزادو قشنگ تو خیالت واهیست که میان منو تو دیوارهاست که میان منو تو دیوارهاست ای جان من جانان من روزی تو بی من میروی امروز که میمانی و حیف فردا که قطعا میروی من هنوز اهل قبیله ی تحجرم ولی تو که شهر نشینو،روشن فکری به چه دل خوش کردی تن به این تجربه ی تازه نده من به تو دست یابم تو به چنگم گیری از دریچه ی دو چشمت عاقبت به زمین میغلتم دست بردارو کمی هم فکر من باش بانو بانو بانو رحم کن رحم کن بر من آواره و بیچاره و تنها و غریب تا تورا میبینم دست من میلرزد دل من میترسد به تو وابسته شوم هستیم میرود آخر به باد،رحم کن رحم کن من به تو دلبندم میدانم که به چشمت روزی همچون غرلی نامفهوم به تکرار خواهم رسید دل به این تازگی من نبند عاقبت خواهی رفت،عاقبت خواهی رفت عاقبت خواهی رفت وابسته تر از اینم که هست دل را مخواه من را مخواه جان منی جانا ولی روزی از این تن میروی عاقبت خواهی رفت،عاقبت خواهی رفت