Sargardan

از عذابه جاده خسته نرسیدهو رسیده آهی از سره رسیدن نکشیدهو کشیده غمه سرگردونیامو با تو صادقانه گفتم اسمی که اسمه شبم بود باتو عاشقانه گفتم با تنم دردی اگر بود بی رمق بود اگه پا هام تازه تازه باتو گفتم اگه کهنه بود دردهام منه سرگردون ساده تورو صادق میدونستم این برام شکسته اما تورو عاشق میدونستم تو تمامه طوله جاده که افق برابرم بود شوقه تو راه توشهء من اسم تو هم سفرم بود منه دل شیشه ای هرجا هر شکستنکه شکستم زیره کوه بار غصه هر نشستن که نشستم عشقه تو از خاطرم برد که نحیفمو پیاده تورو فریاد زدمو باز خون شدم تو رگ جاده نیزه ی نم باده شرجی وسط دشت تابستون تازیانه های رگ بار تویه چلهء زمستون نتونستن ،نتوستن کینه ی من و بگیرن از منه خسته ی خسته شوق رفتن و بگیرن حالا که رسیدم این جا پر قصه برای گفتن پر نیازه تو برایه آه کشیدن و شنفتن تورو با خودم غریبه از غمم جدا میبینم خودم و پر از ترانه تو رو بی صدا میبینم کی صداتو داد به مهتاب مهتاب و کی برد از این جا اسمت و کی داد به خورشید خورشیدو کی داد به ابرا با من رهیده از خود یک ترانه هم صداشو با من از زنجیر این شب هم صدا شو و رهاشو