Tavan

[ورس یک – فرشاد تهرانی] دردو از هر طرف بخونی درده ولی خیلی وقتا جا نمیشه توو یه کلمه مث درد خاطراتی که تووی سرمه مث درد این سوزنی که روی تنمه عین روزی که اسیر شدم، موهام سفید شدن روزایی که پیر شدم پشت میله ها تازه میفهمی کردی دلتو خوش به کی میبینی احدی غیر خدا پشتت نی اینجا تازه میفهمی کجای کاری میتونی خودتو جای پسر شجاع بذاری که میزد یه تنه به دل خطر، بدونِ ترس میدید پشتِ هر باحت خوابیده یه دونه درس اونجا تازه میفهمی عشق کشکیه باید بخندی حتی وقتی چشم اشکیه فکر نکنن باختی، نبینن شکستی دور میشی از آدما نشی دَم دستیشون اونجا تازه میفهمی یه تارِ موی مامان میرزه به کل دنیا میله ها که نذارن بزنی بوسه به دستش میبینی خنده هاش هم شده رویا آره داشی درد از هر طرف درده تا بیای به خودت یقت کرده اونجا تازه میفهمی تهرانی چی گفت تازه رو این شعرا میشی قفل [ورس دو – امیر خلوت] حس نمیکنم دیگه تووی قلبم درد حالِ کسی نمیکنه برام اصلاً فرق وقتی واسه هر کی مرهم شدم یه روز اومد و چاقوشو روی زخمم زد خیلی وقته غریبه ام با دعوت و جمع خودمم میبینم حتی خندمو کم دیگه مهم نی فهمیدن حرفِ آدما انقد، درک کردم و درک نشدم روزی صد بار توو خودم میشم گُم نمیخوام باشه هیچ احدی پیشم چون بعدِ کلی عشق بی دلیل رفت اون که بلد همه چیمو میفهمید منو توو این زندگی اَ وقتی دیدم عزیز شد هر آدمی بعدِ اینکه رفت زیرِ قبر دیگه اذیتم نمیکنه قضاوت کسی نه میبخشم نه میخوام بخشیده شم روشنه تکلیف من بلاتکلیف هر چی میدوئم انگار بس نی اگه کج میرم اشتباه میکنم میندازم گردن خودم به جا تقدیر خودمو کندم و رفتم قبل از اینکه سیبل رفیقام شه نقطه ضعفام لای خاطره ها میمیرم هر روز درست عین یه کهنه سرباز