Baraye To Mimiram

منم اون که برای تو می میرم نفسم زه خیال تو می گیرد توئی آ نکه بهانه ی فردایی تویی آن که جوان سرا پایی موج بی آرامم اشک بی فرجامم خسته از خویشم بی تو من می میرم بی خبر بگزاری گر ندی بیشم چه کنم با تو اگر که مدارا نکنم چه کنم گر غم خود به تو حاشا نکنم چه بگویم که مرا نبود ذوقه سخن به که گویم که دلم شده بی گانه زه من منو خسته زه خود بودن من و بی تو نیاسودن منو اینهمه تنهائی غم عشق شکیبایی تویی آن که بهانه ی فردایی تویی آن که جوان سراپایی منم اون که برای تو میمیرم نفسم ز خیال تو میگیرد چه کنم با تو اگر که مدارا نکنم چه کنم گر غم خود به تو حاشا نکنم چه بگویم که مرا نبود ذوقه سخن به که گویم که دلم شده بیگانه زه من منو خسته زه خود بودن من و بی تو نیاسودن منو اینهمه تنهائی غمه عشق و شکیبایی تویی آنکه بهانه فردایی تویی آنکه جوانه سراپایی منم اون که برای تو میمیرم نفسم ز خیال تو میگیره چه کنم با تو اگر که مدارا نکنم چه کنم گر غم خود به تو حاشا نکنم چه بگویم که مرا نبود ذوق سخن به که گویم که دلم شده بیگانه ز من منو خسته ز خود بودن منو بی تو نیاسودن منو این همه تنهایی غم عشق و شکیبایی تویی آنکه بهانه فردایی تویی آنکه جوان سراپایی منم اون که برای تو میمیرم نفسم ز خیال تو میگیره چه کنم با تو اگر که مدارا نکنم چه کنم گر غم خود به تو حاشا نکنم چه بگویم که مرا نبود ذوق سخن به که گویم که دلم شده بیگانه ز من