Ta Koja

من نه خود می روم او مرا می کشد کاو سرﮔشته را کهربا می کشد چون ﮔریبان ز چنگش رها می کنم دامنم را به قهر از قفا می کشد دست و پا می زنم می رباید سرم سر رها می کنم دست و پا می کشد ﮔفتم این عشق اﮔر واﮔذارد مرا ﮔفت اﮔر واﮔذارم وفا می کشد ﮔفتم این ﮔوش تو خفته زیر زبان حرف ناﮔفته را از خفا می کشد ﮔفت از آن پیش تر این مشام نهان بوی اندیشه را در هوا می کشد لذت نان شدن زیر دندان او ﮔندم را سوی آسیا می کشد سایه ی او شدم چون ﮔریزم ازو در پی اش می روم تا کجا می کشد