Baghe Alefba

من یادم میاد که هر وقت مادر بزرگم میخواست منو خوشحال کنه برام قصه می گفت بگذریم که بعضی وقتها قصه هاش اینقدر چاخان پاخان داشت که من حوصله ام سر می رفتو یواشکی خودمو می زدم به خواب حالا من میخوام برای شما قصه بگم: یکی بود یکی نبود،زیر گنبد کبود غیر از خدا هیچکی نبود تو این دنیای بزرگ یه شهری بود پر از گل و میوه و میوه های اون شهر با تمام میوه های دنیا فرق می کرد میوه هاش زندگی بود،عشق بود،دوستی و صفا بود و هر کی از اون میوه ها می چید به هر آرزوئی که داشت می رسید مردم اون شهر سالها و سالها صبر کردند،زحمت کشیدند تا میوه هاشون که کال بودن برسند و اونا برن اونا رو بچینن و به هر آرزوئی که دارن برسن بالاخره روزی رسید که میوه ها همه رسیدن و شهر پر از سبزه و گل شد و مردم تا رفتن اون میوه ها رو بچینن یکدفعه رعد و برق شد یک طوفان عجیبی که هیچکس انتظارش رو نداشت شروع شد تمام خونه ها رو خراب کرد،تمام درختها رو شکست گرگها،شغالها،ببرها و پلنگها ریختند تو شهر و تمام میوه ها و خیلی از مردم رو بردند و خوردند بقیه مردم شهر خیلی غصه خوردن،گریه می کردن،ولی امیدشون رو از دست ندادن و هنوز که هنوزه منتظر نشستن که شاید که شاید،یه روزی یه معجزه بشه و دوباره اون شهر باغهاش پر از گل و میوه بشه و مردم اون شهر در کنار هم دوباره با خوشی زندگی کنن حالا من نمی دونم شما از این فصه من خوشتون اومد یا یواشکی خودتون رو زدید به خواب شب شعره توی ذهنم،با حروف تازه تازه شب انتخاب واژه، که ترانمو بسازه مثل پروانه زدم پر،میون باغ الفبا یک به یک دوره کردم،از الف تا حمزه و یا بین حرفهای صدا دار،داد زد آی کلاه دار منو بر دار با(ی) و(ر) ،بنویس دو باره بر یار ای یار ای یار، ای یار ای یار اما من یاری نداشتم،با کسی کاری نداشتم یار) رو با سه تا حروفش،یه گوشه کنار گذاشتم باز دوباره تو کتابها،سر گذاشتم پی حرفها گشتمو گشتمو دیدم،باز دوباره حرفی از (آ) (الف) و (ی) و (ر) و (آ) ،(الف) و (ی) و (ر) و (آ) اگه با (نون) جور میومد واسه من قشتگ ترین اسم توی شعرم در میومد از دل خانه ویران،از ته سفره بی نان نونی برداشتمو دیدم،نام شعرم شده ایران ایران، ایران، ایران، ایران