حسرت

من از اینجا میرم و بر نمیگردم دیگه هیچ وقت میگذرم از کوچه باغای قدیمی با یه حسرت رنگ برگ ریزونه پاییزی گرفته کوچه هارو انگاری یه جا دیدم تک تکه این ثانیه ها رو قدمام سنگینه رفتم چه تلخه حالا من موندم و یک جاده پر از راهه نرفته منو تو یه کهکشون فاصله داریم ما بجز آغوش هم جایی نداریم من دلم گرفته از تموم عالم ولی خوب باید برم چاره ندارم اونی که میخواستمش اهل همینجاست اون که مال باشه فقط یه رویاست من میرم تا سهم این رویا نباشم مثل برگ زردی از شاخه جداشم بزار فکر کنن که من بازی رو باختم من رفیق راهو تنهایی و جادم واسه بدرقم دارن میان کلاغا اونا ان که مالکه این کوچه باغان