بی آواز

در کجای این فضای تنگ بی آواز من کبوترهای شعرم را دهم پرواز در کجای این فضای تنگ بی آواز من کبوترهای شعرم را دهم پرواز شهر را گویی نفس در سینه پنهان است شاخسار لحظه ها را برگی از برگی نمی جنبد شاخسار لحظه ها را، برگی از برگی نمی جنبد آسمان در چار دیوار ملال خویش زندانی ست روی این مرداب یک جنبنده پیدا نیست آفتاب از اینهمه دلمردگی ها رویگردان است بال پرواز زمان بسته ست هر صدایی را زبان بسته ست بال پرواز زمان بسته ست هر صدایی را زبان بسته ست زندگی سر در گریبان ست زندگی سر در گریبان ست ای قناری های شیرین کار آسمان شعرتان از نغمه ها سرشار ای خروشان موج های مست آفتاب قصه هاتان گرم چشمه آوازتان تا جاودان جوشان شعر من می میرد می میرد و هنگام مرگش نیست در کجای این ملال آباد من سرودم را کنم فریاد در کجای این ملال آباد من سرودم را کنم فریاد در کجای این فضای تنگ بی آواز من کبوترهای شعرم را ،دهم پرواز