زیر باران

از خانه بیرون میزنم در زیر باران از خانه بیرون میزنم در زیر باران تا بفکنم در کوچه ای بی صبری ام را بردارم از دوش این گلیم ابری ام را باران باران، باران باران تا چشم چشمایی کند ابر است وباران بارانی از آن بی شکیبان سوگواران باران باران، باران باران ازکوچه بر می گردم و این ابر بی صبر این ابر بی صبر با گام من همراه من ره می سپارد ره می سپارد در خویش می گریم شگفتا این چه جادوست این چه جادوست این چه جادوست این چه جادوست ابری که خاموشانه بر ابری ببارد از خانه بیرون میزنم در زیر باران از خانه بیرون میزنم در زیر باران تا بفکنم در کوچه ای بی صبری ام را بردارم از دوش این گلیم ابری ام را باران باران، باران باران