تو ای پری کجایی

شبی که آوای نی تو شنیدم چو آهوی تشنه پی تو دویدم دوان دوان تا لب چشمه رسیدم نشانه ای از نی و نغمه ندیدم تو ای پری کجایی که رخ نمی نمایی از آن بهشت پنهان دری، نمی گشایی من همه جا پی تو گشته ام از مه و مهر نشان گرفته ام بوی تو را ز گل شنیده ام دامن گل از آن گرفته ام تو ای پری کجایی که رخ نمی نمایی از آن بهشت پنهان دری نمی گشایی دل من سرگشته ی تو نفسم آغشته ی تو به باغ رویاها چو گلت بویم بر آب و آئینه چو مهت جویم تو ای پری کجایی در این شب یلدا ز پی ات پویم به خواب و بیداری سخن ات گویم تو ای پری کجایی مه و ستاره درد من می دانند که همچو من پی تو سرگردانند شبی کنار چشمه پیدا شو میان اشک من چو گل وا شو تو ای پری کجایی که رخ نمی نمایی از آن بهشت پنهان دری، نمی گشایی