وقت سحر

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند وندران، ظلمت شب آب حیاتم دادند چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی آن شب قدر که این تازه براتم دادند من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب مستحق بودم و اینها به زکاتم دادند مستحق بودم و اینها به زکاتم دادند هاتف، آنروز بمن مژده ی این دولت داد که بر ان جور و جفا صبر و ثباتم دادند