آوازه خوان

راهی تا پر کشیدن، جز پیوندت ندانم من رویایی رهاتر از لبخندت ندارم تا کی قفس و غم و دلسردی من عادت شبگردی تو بگو آوازه خوانی را این سعی فانی را درکوچه ات هرشب برپا کردم شاید فقط شاید قلبت به رحم آید اما چه بی مرهم برمیگردم به سمت دردم این شعر بی سر با ماه من از شهر حرفی نزن در گوش اون نگو باری دگر تر شد چشمان من آوازه خوانی را این سعی فانی را درکوچه ات هرشب برپا کردم شاید فقط شاید قلبت به رحم آید اما چه بی مرهم برمیگردم به سمت دردم