ساحل غم

در کنار ساحل غم دست تو در دست من بود ما اسیر سرنوشت و شاهد ما اشک من بود شونه‌هات محراب من بود، تو که من رو می‌شناسی خودتو در من رها کن، نگو از من می هراسی در غروب غربت عشق، لحظه‌ها بی تو فنا شد ای دریغا این جوانی درد بی پایان ما شد در بهارم سرد سردم، کلبه‌ی پر شور و دردم بی خدا در زندگانی با کسی من بد نکردم ای که دوری از منو دل، پر اشک و آه و حسرت تو کی هستی مهربونم که به چشمات کردم عادت تو کجای قصه هستی که ازت خبر ندارم اون قده بی ارزشم که تو دلت اثر ندارم در خیال تو به سر شد لحظه‌های عاشقونه گریه‌هایم بی ثمر شد تو که رفتی بی بهونه اشک معصومانه‌ی من مونده روی گونه‌هایت تو منو از خود بریدی، من ولی موندم به پایت در بهارم سرد سردم، کلبه‌ی پر شور و دردم بی خدا در زندگانی با کسی من بد نکردم ای که دوری از منو دل، پر اشک و آه و حسرت تو کی هستی مهربونم که به چشمات کردم عادت