Khosh Be Hale Khoshtar

خداوند تنها داوری بود که من بعد از خطاهایم صدای سوت هایش را نشنیدم من ادامه دادم و او خیره بکش پشت کام پشت حبس بده فحش به حال خوش تر چرا غنچه ها رو کشتن بزن پشت پا به دشمن بکش پشت کام پشت حبس بده فحش به حال خوش تر چرا غنچه ها رو کشتن بگو غصه مال دشمن غوله مشکلات روبروش وقتی دنیا میره رو به پوچ خونه دور کوچ کوچ تموم خاطرات روی دوش روبروش کجایی لیلی خیلی سنگه دل صبوری باز بی میلی سنگه دل و رنگ شعر تو جنگه هی تو نیستی هیشکی اینجا آسمونش آبی نیست چشاشو بستو رفتو لش رو تختو شب بخیر بکش پشت کام پشت حبس بده فحش به حال خوش تر چرا غنچه ها رو کشتن بزن پشت پا به دشمن بکش پشت کام پشت حبس بده فحش به حال خوش تر چرا غنچه ها رو کشتن بگو غصه مال دشمن یکی روبرومه میگه بکن استخاره فحش نه بگو از کجامو خالی پشم درب و داغون رشدم مثه روزگار دشمن تو جنگ سوژه ها رو کشن بگو تف به ذات دشمن بده فحش به حال خوش تر درست کجا داره میسازه فرداشو کیه میگیره دستاشو خوابه میبینه پ پاشو بیا تو بغلم بگو اینا سو تفاهمه هوا خوبه شبا گمه بابا زوده نیا خونه خوشه به چی دلم اینهمه سگ دو هر جا بعد از اینهمه زجه در جا زدمو قدمو برداشتم به سمت سکوت تو هر لحظه با تو مردمو بازم از تو نبود امید بریده رگ با تیغ که آرومه با دود و دم برگ و وید تیره خاطراتش تو هر صفحش کمن اونکه حتی انصاف مرده تو فلسفش منم اونایی که وقتی درد باشه تو فصل زرد