شبی که ماه کامل شد

بباف مویت را ، مگر مرا آن مو طناب دار شود ، مرا بکش بالا چنان که عاطفه ات ، جریحه دار شود مرا بخندان ای ، مرا بگریان ای که مرده ای است ، کسی که حاضر نیست نه شادمان شود و نه سوگوار شود کسی به شدت تو ، به صخره ام کوبید و من فرو رفتم ، به قعر دریاها که قعر دریاها ، پر از مزار شود بباف دارم را ، و روزگارم را سیاه کن آنگاه ، مرا بکش بالا چنان که خرخره ام ، جریحه دار شود علاج دلتنگی ، زیارت است و غم است و ناامید شدن ، جهان مگر با غم به ناامید شدن ، امیدوار شود به دست مرگ مگر ، تو را هوس نکنم که زنده ای است علی ، گناه کاری که به توبه میخواهد ، درستکار شود زبان چموش من است ، بگو پیاده شود کسی که میترسد ، گوش قطار من است به هر که سیلی نیست ، بگو سوار شود بباف دارم را ، و روزگارم را سیاه کن آنگاه ، مرا بکش بالا چنان که خرخره ام ، جریحه دار شود