شوکران

ز سنگ ساری روح من بگو چه برده ای نصیب مگَر چه کرده ام دریغ که میدهی مرا فریب به اشک من تمام شهر چرا حریص و تشنه بود چرا زبان مردمان برنده مثل دشنه بود به جان زخم خورده ام نهیب عاشقی چه سود کسی که دست سرنوشت،مرا از خطرش زدود ز لحظه های بی کسی دوباره آه میکشم و کوله بار خستگی چه بی گناه میکشم ز لحظه های بی کسی دوباره آه میکشم و کوله بار خستگی چه بی گناه میکشم به زهر شوکران غم پذیر و مبتلا منم برای این همیشه درد چون سپر بلا منم من حصرتم بدون عشق عبور این جوانی است تمام میشوم که این سقوط زندگانی است ز لحظه های بی کسی دوباره آه میکشم و کوله بار خستگی چه بی گناه میکشم ز لحظه های بی کسی دوباره آه میکشم و کوله بار خستگی چه بی گناه میکشم به زهر شوکران غم پذیر و مبتلا منم برای این همیشه درد چون سپر بلا منم من حصرتم بدون عشق،عبور این جوانی است تمام میشوم که این سقوط زندگانی است ز لحظه های بی کسی دوباره آه میکشم و کوله بار خستگی چه بی گناه میکشم ز لحظه های بی کسی دوباره آه میکشم و کوله بار خستگی چه بی گناه میکشم