کوچه نسترن

این حرفِ یه سربازه ، از غربت یه سنگر یک نامه ی خون آلود ، از جبهه ی خاکستر با بوسه به دستای ، مادرش شروع میشه میدونه که این سنگر ، فردا زیرِ آتیشه میگه اسم اون کوچه ، اسمِ من نشه مادر اسمِ نسترن روشه ، چه اسمی از این بهتر نسترن رو میشناسی ، اون دخترِ همسایه است میخواستم عروست شه ، اما بعدِ آتش بس برقِ چشم اون اینجا ، تووی جبهه با من بود اون دلیلِ جنگیدن ، اون معنی میهن بود مادر نکنه یک وقت ، خونِ منو بفروشن اونایی که بعد از من ، پوتینامو میپوشن نگذاری که اسمِ من ، ابزار غضب باشه خونِ من و هم رزمام ، بازیچه ی شب باشه نگذاری که اسمِ من ، باطوم بشه توو پهلو یا تیرِ خلاصی شه ، توو صورت دانشجو اونایی که اسمم رو ، با عربده میخونن از بغضِ شبِ حمله ، یک قطره نمیدونن اونا توو شب آتیش ، فکرِ جونشون بودن رنگِ سفره هاشون بود ، خونِ صد تا مثلِ من مادر نذار اسمِ من ، اسم کوچمون باشه وقتی عشق نمیتونه ، تووی کوچه پیدا باشه وقتی عشق به شلاق و ، حبس و توبه محکومه ردِ پای بغضِ من ، روی نامه معلومه یادِ منو پنهان کن ، توو اون دلِ پهناور حتی عکسمو بردار ، از رو طاقچمون مادر