شب سرمه

کجای این شب غریبمو کجای این کرانه ی کبود کجای این ،شبی که از ازل چراغ ماه ،قسمتش نبود کجای این همیشه ابریم که آسمان نشان نمیدهد به گریه میرسم ولی سکوت به گریه هم امان نمیدهد کجای این شبم که میکشد هوای گریه ام به نا کجا از این خرابیم، که میبرد به خانه ای که نیست ای خدا کسی نمانده پا به پای من مگر غمی که خانه زاد توست مگر صدای سرمه ریز من که شعر سر به مهر یاد توست