شیدا

آمده ای تا بروی باد زمستانی بارش تند تب دل برف پشیمانی سرما زده از شعله ی تب سوز بلا من دیوانه مرید نرسیده به خدا من،خدا من بغض نود روزه ی گل،گریه ی پنهانی ریشه خاکستر این فصل پریشانی تو میروی و حال شب چله خراب است این بخت بد از اول هر حادثه خواب است،خواب است بی تو تنها از یاد رفتم جفت مست من دیوانه نبودی،نبودی زنجیر بر لب بیهوش از تب به در بسته زدم خانه نبودی،نبودی ای عشق ای عشق ای داغ ای درد تو چه هستی که غمت چاره ندارد،ندارد ای کاش میشد بی ماه سر شد که ستاره سر خاک شب کابوس نبارد آه ای من شیدا دل دیوانه ی دلسوز وا مانده از تجربه تلخ نفس سوز تا کی با این داغ سنگین کوه دردو مرد میدان ها شم شاید باید،ای حال بد زخم جان خود را درمان باشم ای عشق خداوند نگهدار تو باشد بی تو تنها از یاد رفتم جفت مست من دیوانه نبودی،نبودی زنجیر بر لب بیهوش از تب به در بسته زدم خانه نبودی،نبودی ای عشق ای عشق ای داغ ای درد تو چه هستی که غمت چاره ندارد،ندارد ای کاش میشد بی ماه سر شد که ستاره سر خاک شب کابوس نبارد