مجنون خیابانها

ای بی تو دل تنگم بازیچه ی طوفان ها چشمان تب آلودم، باریکه ی باران ها مجنون بیابان ها افسانه مهجوری است لیلای من اینک من مجنون خیابان ها آویخته ی دردم آمیخته ی مردم تا گم شوم از خود گم در جمع پریشان ها مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی   با این تپش جاری تمثیل من است آری این بارش رگباری، بر شیشه ی دکان ها با زمزمه ای غم بار تکرار من است انگار تنهایی فواره در خالی میدان ها دریاب مرا ای دوست ای دست رهاننده تا تحته برم بیرون از ورطه ی طوفان ها از ورطه ی طوفان ها مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی