تو جانی

باران، تو بشور و ببر غم من را که غریبم و تشنه و تنها تو به داد دلم برِس حالا برسم لب دریا ماه هم، دل عاشق خسته و زارم مانده در شب زُلف نگارم من از این همه شهر گِله دارم تو جانی و جهان من، ای جاری به زبان من ای نبضم ضربان من، وابستست به تو جان من تو جانی و جهان من، ای جاری به زبان من ای نبضم ضربان من، وابستست به تو جان من هر دفعه شانه به مویت بزنی میشوم حیران تو این دل بیچاره و این موی پریشانِ تو خیره به چشمای تو در آینه ها گم شدم دل به تو دادم همه جا، قِصه ی مَردم شدم تو جانی و جهان من، ای جاری به زبان من ای نبضم ضربان من، وابستست به تو جان من تو جانی و جهان من، ای جاری به زبان من ای نبضم ضربان من، وابستست به تو جان من