Khak

موئن خاک سردَ ولی داغِ تو کِردَجا ده جونِم هه چی تَشبریق تو ری دس رتی ،ولی بعدِ تو مه وا جای حالیت ،رِفیقِم رِفیق وه جا برف و بارو ده ای آسمو ده داغ‌ِ تو دارَ هَمش تَش میا به رارِت سرِ خاکت هَردَ زه می خدا هم ده ای داغ،گه ریوش میا قِنارَ قِنارَ صِدات سوز داشت دِلِم داغدارَ ده تنیاییَ بوحو سیم بوحو سیم که سوز صدات مِنی سوز آوازِ سقاییَ مه دونِم که دردیات کاری بیِ که دردیایِ تو رَسسَ وه سِخو سی آزادی یه کفتریا ده قفس بِرارِم وِری دایَ دایَ بوحو دِلِم سوختَ سی باغه پرپر بی یَ چه جونی؟چه آزی چه بختی بِرار مه چی قلعه پیر غمِ روزگار ولی خَستَ نوو یه وختی بِرار دورِسَ که بعد تو ای مالمو دی یَ هر چی بووَ سی مه حونَ نی میها پا به ایرِم میها سر بنیم وری وخته اشک و علی سونَ نی قه نارَ قه نارَ