خداحافظ خورموئه

خورمُوَه،خورموه کُجانه که مِه، گم بیمه مینِ وِلاتِم عمریَ کیچَه وِ کیچَه، تُر گیسِت انگلاتِم همَه جانِه گَشته سیِلم ،کوه وِ کوه صَحرا وِ صحرا مِه دِ شهر خوم غریوِم ،هر کَه مینَم موعه لیوآ زیر هر دو چَش خسته ام ،آوِ شَهوا بیه جاری من و بختم هوفتِسیمَه ،تو وا بخت خوت بیآری چَش تو چِشمه آو حُنِک و سوز کیوَ، حال چشیا تو قشنگَه، حال چشیا مه خراوه پا مِنار قامَت تو ،مِسِم دِ انتظارِت بِرمِم چی طاق پیله ،نرسم سر قرارت زِنِئی دِ سنگ نوشته ،رازِ چشیاته نوشتَه گُته هر کس تونِه دارَه،جاش دِ مین جا بهشته دِ ضریح ضامن آهو، دَس بی پیل مه دیره مگر زیدبن علی خوش،عاقبت ریمه بِئیرَه جز خودِ خدا نتونِم، وِ کسی دَ پَل بیارِم خوش گرَه گُشامه چون،خوش گره وَنَه دِ کارم گره بِه میآ سیاتِه، دور گردنِم بَپیچو کافری کو زِنِه ای مِه،هم بَشی و هم بَتیچو کاسه حالی دَسیامِه ،زِنِه ای پُر دِ دعا کِرد تُف دِ ری دَس پَتی با،که مِنه دِ تو جگا کِرد