Khodaya Kojaei

چو شمعم بسوزم که تو باز بیایی نیایی به پیشم کجایی کجایی چو گرما به پای زمستان نشستم که شاید بیایی به پیشم کجایی چو باران بیامد نیامد چو یارم که تا شب نشینم که تا صبح بیایی که تا صبح بیایی چنان کوه نشستم که هستم که مستم نیامد چو یارم کنارم کجایی چو پاییز به پای درختان نشستم چو هر برگ بیوفتد به پایت نشستم خدایا زمین هست هوا هست ز خاکت که یارم اصلا نیست کجا هست کجا رفت دگر نیست امیدم تحمل ندارم کجایی کجایی کجایی ندانم خدایا هنوزم که یارم نیامد خدایا کجایی خدایا کجایی کجا بود کجا رفت که از پیش ما رفت زمین بود هوا رفت من این راز ، من این راز ندانم اگر پاسخی هست بگو تا بدانم اگر مست عشقم بگو تا برانم پس از این نباشد تو چشمام حیایی بگو پس خدایا خدایا کجایی پس از این نگویم سپاست خدایم اگر که تو این عشق بر من بر من بر من نیایی خدایا کجایی خدایا کجایی خدایا کجایی