Feragh

روزی که فصل فراقِ من و عشقت بَرَسهَ مثه غنچهِ ای می مونم که آو وه ریشَش نرسه اگر ایی مرغِ دلم فکرِ هوا ها دِ سرِش بی تو اوجِ آسمو سی دل زارِم قفسهَ خوم دونم که عمره مه سی داشتنت خیلی کمهَ بعدِ تو مونسِ دل گریوه و رنج و غمهَ برف غم وقتی که ریی شونهء دل پا میرهَ تمومِ غصهء دنیا دِ دلم جا میرهَ وقتی که لشگر تنیایی،دلِ اسیر میکهَ کِشتیِ گریوهَ دهِ ساحلِ چَش لا میرهَ خوم دونم که عمره مه سی داشتنت خیلی کمهَ بعدِ تو مونسِ دل گریوه و رنج و غمهَ لَف بهِ وا بالِ چَشت خیالِ وصلِ دهِ سرم نازی کو که نازتهِ وا دل و جونِم میخرم سیلی کو که سیلِ تو آو مینهَ جا مالِ دلم اسممهِ هِنا کو که عمریهَ سیت در وهِ درِم خوم دونم که عمره مه سی داشتنت خیلی کمهَ بعدِ تو مونسِ دل گریوه و رنج و غمهَ