روباه

من غرور و با اشک در نگاهی دیدم که همه هستیش و واسه خاکش میده اون که نیستش شاید اسمش اما مونده مث اونو این خاک ،توی تاریخ دیده این غرور یادم داد میشه بازم ایستاد این وطن دارد باز صد هزار فهمیده از دل تاریخند که هنوز در یادند که برای این خاک جونشونم دادند از طلوع طوسم تا غروب هامون از دل دشتی خشک تا خروش کارون هر کجا باشم من هر کجای دنیا آخرین رویامی، به تو برمیگردم غم دوریت مانده جایی از تاریخت با تو من همراهم با تو من هم دردم من برای دنیا خارج از این مرزها یک پیام از ایران عشق و صلح آوردم از دل تاریخند که هنوز در یادند که برای این خاک جونشونم دادند از طلوع طوسم تا غروب هامون از دل دشتی خشک تا خروش کارون