پرده عشاق

روزگاریست که سودا زده روی توام خوابگه نیست مگر خاک سر کوی توام به دو چشم تو به دو چشم تو که شوریده‌ تر از بخت من است که به روی تو من آشفته‌تر از موی توام چشم بر هم نزنم گر تو به تیرم بزنی لیک ترسم که بدوزد نظر، از روی توام نظر از روی توام تو مپندار کز این در به ملامت بروم تو مپندار کز این در به ملامت بروم که گرم تیغ زنی بنده بازوی توام سعدی از پرده عشاق چه خوش می‌ گوید ترک من پرده برانداز که هندوی توام ترک من پرده برانداز، که هندوی توام