کو آن شبها

کو آن شبها ان بی خوابیها کو آن تبها ان بی تابیها کو در بحر مواج عشقت غم جستن ها محنت یابی ها جانکاهم کو فغان و اهم کو کو عشق لب پرور من کو آن ماهی، که بنگرد گاهی عکس خود را در ساغر من گر که جدا افتادم یاد رخ صیادم چون گذرد از یادم پر گل می گردد بستر من بر لب چو اورم نامش کام جانم شیرین گردد بخت سیاه من روزی چون موی او زرین گردد گردد مه فلک شرمنده یک شب که روی او تابنده همچون رخ مه پروین گردد گر که جدا افتادم یاد رخ صیادم چون گذرد از یادم پر گل می گردد بستر من بر لب چو اورم نامش کام جانم شیرین گردد بخت سیاه من روزی چون موی او زرین گردد گردد مه فلک، شرمنده یک شب که روی او تابنده همچون رخ مه پروین گردد گر که جدا افتادم یاد رخ صیادم چون گذرد از یادم پر گل می گردد بستر من