ستایش

حس و حالم خوش نیست همه چی داغونه یکی باید باشه تو رو برگردونه گم و گورم دورم گیج و ویجم خستم بس که پایه پلکمو به دل در بستم پشت سر بیرونه روبه رو دیواره داره از ابر سیاه دردسر می باره دل مغرورم اما دست و پا نمی زنه سنگ از آسمون بیاد صخره جا نمی زنه صخره جا نمی زنه چشماتو به روم نبند خدا چشمش بازه زندگی با گره هاش آدمو می سازه هرکی دل ببره از رو زمین قد میکشه هر کی آسمونیه لایقه ستایشه اگه رفتن نرسیدن توی تقدیر منه جرم بی بخشش من اگه عاشق شدنه چشماتو به روم نبند خدا چشمش بازه زندگی با گره هاش آدمو می سازه