Gharar

ها دِ ویرم دِفصل نوبهاری سرِ چِشمهَ وِ سآ سَردِ(خَس) چِناری قراری بَستیمو وآ یَک که کاشکی نمیشکس وآ گذشتِ روزِگاری وِ تت نیسم ولی دونم که دونی که بی تو سوختِمهَ بی هوم زِونی گوتی زی وِر می گردم هه که رتی گوتم وت رو ولی دونم میمونی چنی هه چَش وِ در بیسم که یارم وفاداری بکه بیا وآ دیارم مه دونم وقتی ورگردهَ مینه دِخاک سی نتونم سر درارم نکو کاری که دل، دل ناگِرو با اسیرِ تیر طعنه ناکس و با اگر نالو بووام ها دِش کِه بونگه گریوَم پر گُپِ هفت آسمو با وِ داغت دل هَنی عادت نَکِرده َ وِ عمری ویی گَنی عادت نکرده نَخَن ویی دل که وه دیری تو ایی دوس هزاری بخنی عادت نکرده بهارم رتی و بی تو بهارم بهاری نی که وش دل بسپارم و تنیایی چنو هوکاره بیمه که وا آیینه هم ناسازگارم