بی خداحافظی

نپرس اهل کجا بود و تو بغض حنجرش کی بود مهم اینه که اهلی بود، زمینی بود و خاکی بود کسی که دل به غربت زد تا بغضش موندنی باشه تا به دنیا بفهمونه نمی خواد خوندنی باشه پریدن سخته تا وقتی تو دست آدما سنگ اگر هم دونه می پاشن یه جای کار می لنگه تا وقتی رو به روشونی رفیق و یار وهمدردن سرتو برنگردون که عجیب اینبار نامردن دلم محتاج مرهم نیست، که از بی دردی میترسه برای گفتن از عشق، هنوزم تنگه این عرصه سلام گرمم و اینجا ندادن پاسخی هرگز چقدر ناجوون مردی، میرم من بی خداحافظ، بی خداحافظ پریدن سخته تا وقتی تو دست آدما سنگ اگر هم دونه می پاشن، یه جای کار می لنگه تا وقتی رو به روشونی، رفیق و یار و همدردن سرتو برنگردون که، عجیب اینبار نامردن