Zargar

با توام تویی که داری منو از یاد میبری چرا آدمو به سمتی که نمیخواد میبری اگه زندگیت شیرین شده به من مدیونی کوه کندم ولی خب زدی به نام دیگری مثل ما مثل مرداب و رود جاریه ما چیکار به هم داریم بحث چرا چه کاریه اسب گاری هر چقدر تند بره اسب گاریه قدر زر زرگر شناسد قدر گوهر گوهری من به خشکی زدمو جزیره پیدا کردم از همین جزیره طوفانو تماشا کردم من یه عمره رفتمو پشت به دریا کردم تو هنوزم تو سراب قبلنات شناوری به سواره بودن عادت داری اما دیره این قطار هیچ جا نمیره این مسافر پیره انتظار کشیدنت بیخوده بی تاثیره ایستگاه آخر و رد کردی ولیبی خبری اگه شعرامو تو گفتی که حلالت باشه اگه شاعری که باید خوش به حالت باشه حالا که هیچکی نمونده پر و بالت باشه حالا دوست دارم بدونم شعرامو چند میخری این نقش و نگار خشک بخشیست که پایه اش خراب است بشتاب به سوی کوی معنی تا مرکب عمر در شتاب است چند از پی جمع کردن مال بر گردنت از طمع طناب است دوران جهان چو موج دریاست در پی تن ادمی حباب است