Farjam

میدونستم به چیزی که پدر میخواد سخته برسم وقتی ادبیاتم بهتر بود از درس هندسم میگفتم وقت نشستن باید بلند بشیم میگفتن با تمسخر میری سمت هنر که چی حرفشون تاثیری نذاشت گرچه تعریفی نداشت در آمدش من نداشتم اصلا تردیدی براش با اینکه هدفای واضح برام تار بودن فقط دورم فکر گل بودن اونا که خار بودن عدم فقط ترس و تهدید شد از این اخبار دور پر یه حس گفت نه بار زمین خوردی ده بار بلند شو از تو ضعفم کردم کلماتو پره نیرو من تو مرداب رشد کردم مثه گل نیلوفر من نتونستم اینارو هضم کنم میخوان جهانبینیمو از ذهنت حذف کنن فکر میکنن میبندن اینطوری دروازه رشد با حذف یه پرنده مگه میشه پروازو کشت بمون باز،بمون باز،تو تنها امیدی فردا بخون بام،بخون بام،تو مرهمی واسه دردا همه میگن یه قصه ست تا شک کنن به حسم من هر تلاشی میکنم به آرزوم برسم ولی شدن یه ردی روم از هرچی خواستم هرکی بود گشتم من نگرد نبود رفیق که نه فقط حسود کنار گذاشتم شکو من حقیقت راجبم شب که رفت سپیده شد این آسمون لاجورد کنار گذاشتم صدتا حرف صدتا تهمت هر طرف که تا نشده بر طرف یه مدت باید رفت که رفت فهمیدم که باید رفت از اینجا به سرعتی اونجا که فراموش بشی همونجا تو غربتی فهمیدم که باید سریع قلم رو برداشت قدم رو برداشت باید هدف تو سر داشت تو این دریا کوچیک ترین قایشم میرم برسم به جایی که لایقشم چون به اندازه همه یه جا هست تو مسیره سربازی که میرسه اون ته وزیره بمون باز،بمون باز،تو تنها امیدی فردا بخون بام،بخون بام،تو مرهمی واسه دردا همیشه نگران مقصدم ولی از یه جایی به بعد فهمیدم باید از مسیرم لذت ببرم از الان فهمیدم چه نگران باشم چه نباشم اتفاقا میوفتن درست بری به مقصدم میرسی اینا آرزوی ترسای من بود تو اینهمه سال مرسی گوش کردین