Banu

ولت کرد آره رفت دوسش داشتی میدونم با هم خوب بودین که اینم میدونم چرا ترکت کرد خیلی فرق داشتیم با هم تو که عاشقش بودی دقیقا فرقمون همین بود ازش چیزی داری تو حافظم نه اما یه یادگاری یه صدا یه قول یه حرف عشقم تو که میدونی من اندازه تمومِ دنیا دوست دارم بعد هیچ موقع من تو رو ترک نمیکنم که بعد هیچکس هم جای تو رو تو قلبه من نمیگیره که هیچکس جاتو نمیگیره که دیوونه بی معرفت هنوز هم عکس هاتو دارما هنوزم صدات هست هر روز گوش میدمش هنوز هم همه لباس هام بوی تو رو میده کثافت با خود توام دلبر بی پدر مادر ای کاش سرطان بگیرم دلت بسوزه به حالم برگردی پیشم ای کاش تویِ بغلت بمیرم حداقل میدونم که تنها نمیشم ای کاش جوابِ آزمایشو بدن دکتر بهم بگه شیش ماه دیگه نیستی ای کاش اصلا برم تو خیابون یه ماشین بزنه بهم نفهمه هیشکی ای کاش روی تخت بیمارستان تنهایی جون بدم آخر نرسی ای کاش تو دعوا چاقو بخورم فریاد بزنم دادم نرسه به کسی ای کاش نفرین مادرم میگرفت شب میخوابیدم صبح بیدار نمیشدم ای کاش هیچ وقت تو رو نمیدیدم ای کاش هیچوقت عاشق نمیشدم ای کاش رفیقام عربده کشیدن مهراب ولش کن مادرم جیغ میزد داد میزد مهرابو بگیرید شالشو میپیچید روی زخم های رو دستام منو نفرین کرد میگفت الهی بمیری کل شهرُ گشتم تا پیداش کنم همون کسی رو که یه روز جدامون کرد زوری تیزی رو گذاشتم روی شاهرگ گردنش گفتم بیناموس کجا با بانوی من بودی دیگه نگم برات از همه بغضهامو اشکام نگم برات این روزها خیلی خیلی تنهام نگم برات از دکتر و مریضی نگم برات از تن پر جای تیزی شعرها رو من مینوشتم ولی سوژه ی شهر تو بودی خیال کردم نباشم دلت تنگ میشه واسم حواسمو هر جا پرت کردم سمت تو افتاد ولی تو چی خیانت کردی بازم ای کاش یه شب عکسهات رو به روم سیگار تویِ دستم قلبم یهو وایسته ای کاش یه شب تو خواب ببینم که خیانتت بهم دروغ ترین راسته ای کاش یه روز برم دریا ای کاش همونجا غرقشم بمیرم ای کاش اونا که قلبمو شکستن بعد مرگم عذاب وجدان بگیرن ای کاش یه روز زلزله بیاد همه چی خراب شه رو سرم ای کاش اصا جنگ برم شهید شم رو سنگ قبرم بنویسن مدافع حرم ای کاش هیچوقت ضربه نمیخوردم از مردم خسته نمیشدم ای کاش اصلا یه جوری میمردم ولی هیچوقت معروف نمیشدم ولش کن نفرینت کرد اون که به عشقت افتاد تو الواتی دیگه با من چرا د آخه پدر صلواتی همدمِ من این شبا فقط کاغذ و خودکارِ مهراب از این دنیا قد یه دنیا طلبکارِ اینقدر بغض تو گلو موند که پاره شد حنجرم هر شب و هر روز هر چی تو خونه هستو میشکنم من که دیوونه بودم تو دیوونه تر کردی چقدر عربده بکشم تا دوباره برگردی اگه خواستم بمونی به فکر آبروم بودم همه میگن مهراب مغروره نه بابا اصلا بحث این داستانا نیست من نردبون کردم خودمو تا تو بری بالا موهامو بلند میکنم میخوام دنیا باهام بیاد قلبم درد میکنه دلم مادرمو میخواد میرم یه جای دور تا دست هیشکی بهم نرسه تویه خستگیِ صدا مهراب آخرین وارثه