غروبا

به کوچه خیرم از پنجره که یه آدم از تو بره شهر چقد بی تو خلوته انگار که ناراحته تو نرفتی تو توو قلب منی به سینم داری مشت میزنی من از هر چی جز تو غافلم من شکل درد دلم غروبا انقد کوچه دلگیر میشه که آدم از زندگیشم سیر میشه چی بگم از منو حالی که ناخوشه چرا دردت منو یک شب نمیکشه توی سینم دردای کهنه زیاده اما درد تو منو کلافه کرده جای خالی تو اینقدر بزرگه که به تنهایی من اضافه کرده غروبا انقد کوچه دلگیر میشه که آدم از زندگیشم سیر میشه چی بگم از منو حالی که ناخوشه چرا دردت منو یک شب نمیکشه غروبا انقد کوچه دلگیر میشه که آدم از زندگیشم سیر میشه چی بگم از منو حالی که ناخوشه چرا دردت منو یک شب نمیکشه